Suture Anchors at Kung Paano Nakakabit ang mga Repair sa Buto Impormasyon In-depth
Ano ito
Ang suture anchor ay isang maliit na device na humahawak sa mga tahi sa loob ng buto. Nilulutas nito ang isang problema na hindi kayang gawin ng mga tahi lamang: maaari kang magtahi ng soft tissue sa soft tissue, ngunit hindi mo maaaring itahi ang soft tissue sa buto. Ang anchor ay nagbibigay ng bagay na maaaring kapitan ng mga tahi.
Halos lahat ng repair sa balikat ay gumagamit nito. Kapag ang rotator cuff tendon ay muling ikinakabit, kapag ang napunit na labrum ay ibinabalik sa gilid ng socket, kapag ang isang ligament ay muling ikinakabit pagkatapos ng isang dislocation — sa bawat kaso, isang anchor ang inilalagay sa buto at ang mga tahi nito ay ipinapasa sa tissue at itinatali.
Ang anchor ay hindi ang humahawak sa repair sa katagalan. Pinapanatili nitong hindi gumagalaw ang tissue laban sa buto sa loob ng mga linggong kailangan upang ang dalawa ay magdikit nang biyolohikal. Kapag nangyari na ang paggaling, ang dugtungan ay buhay na tissue na, hindi na hardware.
Saan ito gawa
Ang mga anchor ay ginawa mula sa ilang iba't ibang materyales sa paglipas ng mga taon, at ang larangan ay dumaan sa mga ito sa isang medyo malinaw na pagkakasunod-sunod.
Ang mga pinakauna ay metal — karaniwang titanium. Napakatibay ng kapit ng mga ito ngunit nananatili sa buto nang permanente at lumalabas sa bawat X-ray pagkatapos, na nagpapahirap sa interpretasyon ng mga sumunod na imaging.
Sumunod ang mga bioabsorbable na anchor, na gawa mula sa mga polymer na idinisenyo upang matunaw sa loob ng ilang taon. Maayos ang intensyon, ngunit ang ilan sa mga unang materyales ay nasira sa hindi inaasahang paraan at maaaring mag-iwan ng cavity sa buto o magdulot ng pamamaga.
Ang PEEK — isang matibay na medical-grade plastic — ay malawakang ginagamit ngayon. Hindi ito natutunaw, ngunit hindi ito lumalabas sa X-ray at ang tigas nito ay mas malapit sa buto kaysa sa metal.
Ang mga all-suture anchor ang pinakabago, at kasalukuyang malawakang ginagamit sa balikat. Wala itong anumang rigid body: isang maliit na sleeve ng suture material ang ipinapasok sa isang makitid na butas at pagkatapos ay hinihigpitan upang ito ay magbunton at kumapit sa loob ng buto. Ang butas na kailangan ay mas maliit nang malaki kaysa sa isang solid anchor, kaya mas kaunting buto ang natatanggal.
Ang mga tahi mismo ay nagbago gaya ng mga anchor. Ang mga modernong suture ay nilala mula sa isang napakatibay na polyethylene fibre, at ngayon ay mas matibay pa kaysa sa tendon na kanilang hinahawakan.
Paano ito ginagamit ng iyong surgeon
Ang mga anchor ay ginagamit sa ilang magkakaibang operasyon sa balikat, at ang sinusubukang makamit ng surgeon ay hindi magkakapareho sa bawat isa.
Rotator cuff repair
Dito, ang layunin ay panatilihing nakadikit ang isang malapad at patag na tendon sa isang katulad na kalawak na bahagi ng buto — ang footprint — upang ang dalawa ay magdugtong sa buong ibabaw na iyon.
Mayroong higit sa isang makatwirang paraan upang ayusin ito, at nag-iiba ang praktis sa pagitan ng mga surgeon. Ang single-row repair ay naglalagay ng isang linya ng mga anchor sa gilid ng buto kung saan dapat nakapwesto ang tendon. Ang double-row o suture-bridge construct ay nagdaragdag ng pangalawang row sa mas ibaba ng buto, upang ang mga tahi mula sa inner row ay dalhin palabas at higpitan sa ibabaw ng tendon, na nagpipitpit sa isang malapad na surface nang patag laban sa buto sa halip na hawakan ito sa ilang mga punto lamang.
Ang pangalawang ayos ay pinaniniwalaang nakatutulong sa paggaling, at nagreresulta ito sa mas kaunting retears sa mga follow-up scan — ngunit gaya ng nakasaad sa ebidensya sa ibaba, ang kalamangang iyon ay mas maaasahang lumalabas sa scan kaysa sa kung ano ang aktwal na nararamdaman ng mga balikat. Ang paggamit ng alinman ay nakadepende sa laki at hugis ng punit, ang kalidad ng buto at tendon, at ang pagpapasya at pagsasanay ng indibidwal na surgeon.
Labral repair
Ang labrum ay isang rim ng cartilage sa paligid ng gilid ng shoulder socket. Hindi ito ikinakabit sa isang patag na ibabaw kundi muling ikinakabit sa gilid ng isa, kaya ang mga anchor ay mas maliit at inilalagay sa paligid ng rim ng socket, karaniwang tatlo o apat sa mga ito, kung saan ang mga tahi ay ipinapasa sa paligid ng labrum upang hilahin ito pabalik sa buto.
Ito ang repair na ginagawa para sa shoulder instability pagkatapos ng isang dislocation, kung saan ang labrum ay napunit mula sa harap ng socket. Maliit ang socket at manipis ang buto, kaya ang laki ng anchor at kung gaano kalaking bahagi ng buto ang kinukuha ng bawat isa ay mas mahalaga rito kaysa sa halos anumang bahagi ng balikat — na bahagi ng dahilan kung bakit ang mga all-suture anchor ay mabilis na tinanggap para sa operasyong ito.
Biceps tenodesis (loop and tack)
Minsan ang long head ng biceps tendon ay hinihiwalay mula sa loob ng joint at muling ikinakabit sa buto ng braso nang bahagyang mas mababa. Iba ang kinakailangan dito: hindi pagkakalat ng tendon sa isang surface, at hindi pagpapanumbalik ng isang rim, kundi ang paghawak nang secure sa isang cord-like tendon sa isang solong punto habang ito ay gumagaling sa buto.
Ang isang simpleng paraan upang gawin ito ay madalas na tinatawag na loop and tack. Isang tahi ang ipinapasa sa paligid ng tendon at ni-lock sa sarili nito, upang hawakan nito ang tendon na parang isang noose sa halip na umasa sa paghila ng thread sa mga tendon fibre. Ang loop na iyon ay pagkatapos itatack pababa sa buto gamit ang isang maliit na anchor.
Ang alternatibong approach ay isinisiksik ang tendon sa isang drilled socket gamit ang isang screw. Iniiwasan ng loop and tack ang pag-drill ng socket na kasinglaki niyon, kaya mas kaunting buto ang natatanggal, at ang kapit sa tendon ay nagmumula sa looped stitch sa halip na mula sa compression laban sa isang screw.
Isang tala tungkol sa mga buhol
Sa alinman sa mga repair na ito, ang mga tahi ay maaaring itali sa mga buhol, o hawakan ng isang locking mechanism na nakabuo sa anchor upang hindi na kailangan ng buhol. Pareho itong ginagamit nang regular, at ang ebidensya ay hindi pumapabor sa alinman sa dalawa.
Ano ang dapat asahan
Mananatili ang mga anchor. Hindi na ang mga ito tinatanggal kapag kumpleto na ang paggaling, at hindi na kailangang gawin ito. Ang pagtanggal sa mga ito ay mangangahulugan ng isa pang operasyon at magsasama ng buto sa pagtanggal.
Hindi nito patutunugin ang mga airport scanner. Ang mga all-suture at PEEK anchor ay walang laman na metal. Kahit ang mga titanium anchor ay masyadong maliit para mag-trigger ng walk-through detector.
Maaari kang sumailalim sa MRI. Ang mga anchor na kasalukuyang ginagamit ay MRI-safe. Ang mga metal anchor ay maaaring magdulot ng lokal na blur sa imahe malapit sa anchor, na isa sa mga praktikal na bentahe ng mga mas bagong materyales — mas madaling basahin ang scan kung sakaling kailanganin muli ng iyong balikat ang imaging.
Hindi ang mga ito ang naglilimita sa iyong paggaling. Ang anchor ay secure mula sa sandaling mailagay ito; ang paggaling ng tendon-to-bone ang tumatagal ng ilang buwan, at iyon ang pinoprotektahan ng iyong sling at rehabilitation timeline. Ang paggaling ay sumusunod sa timeline ng mismong operasyon, kaya tingnan ang pahina para sa iyong partikular na procedure.
Paminsan-minsan ay maaaring lumuwag o mabunot ang isang anchor, madalas sa malambot na buto. Ito ay hindi karaniwan, at ito ay isa sa mga dahilan kung bakit ang pagpili ng anchor ay itinutugma sa kalidad ng iyong buto.
Ano ang sinasabi ng ebidensya
Ang tapat na buod ay epektibong gumagana ang mga anchor at ang mga pagkakaiba sa pagitan ng iba't ibang uri at teknik ay mas maliit kaysa sa ipinahihiwatig ng dami ng mga naisulat tungkol sa mga ito.
Ang mga all-suture anchor ay kasing-tibay ng mga solid anchor sa mga pagsusuri at sa mga pasyente, habang mas kaunting buto ang natatanggal — na siyang pangunahing dahilan ng paglipat patungo sa mga ito. Ang mga paghahambing ng mga mas bagong suture tape laban sa mga kumbensyonal na round suture ay hindi nagpakita ng malinaw na klinikal na kalamangan, sa kabila ng isang matibay na teoretikal na argumento para sa mga ito. Ang pagtatali ng mga buhol (knots) at paggamit ng mga knotless design ay nagbibigay ng halos parehong resulta.
Ang mga double-row repair ay tila nagpapabuti sa pagkakataon na gumaling ang tendon sa buto sa isang follow-up scan, ngunit hindi ito nagresulta sa isang malinaw na pagkakaiba sa pakiramdam at function ng mga balikat. Ang puwang na ito sa pagitan ng ipinapakita ng scan at ng iniuulat ng pasyente ay isang paulit-ulit na tema sa shoulder surgery.
Ang kuwento ng mga materyales ang tanging bahagi kung saan ang ebidensya ay tunay na panig sa isa: ang mga unang bioabsorbable anchor ay nagdulot ng mas maraming problema kaysa sa mga pumalit sa mga ito, kung kaya't hindi na sila gaanong ginagamit.
Kung gusto mo ng detalye — kung paano nabuo ang mga anchor, kung ano talaga ang komposisyon ng mga suture, at kung paano maihahambing ang lahat ng ito sa mas lumang teknik ng pagdaan ng mga tahi sa mga tunnel na binutasan sa buto — nasa seksyon ito sa ibaba.
Higit pang kalaliman
Advanced reading: the deeper science (optional)
Ang seksyong ito ay higit pa sa kailangan mo para sa iyong sariling mga desisyon sa paggamot. Ang mga anchor ay karapat-dapat sa karagdagang pagbabasa dahil sila ang pinakamalinaw na halimbawa sa shoulder surgery kung saan naungusan ng engineering ang biology: sa loob ng apat na dekada, ang fixation ay naging mas malakas, at ang bahaging nabibigo ay nagbago sa bawat pagkakataon, mula sa tahi, patungo sa anchor, hanggang sa mismong tendon.
Ang problemang nilulutas ng mga anchor
Ang pagtahi ng tendon sa tendon ay madali. Ang pagtahi ng tendon sa buto ay hindi, dahil ang buto ay hindi kayang humawak ng tahi, ang sinulid ay basta na lamang pumuputol sa ibabaw nito.
Ang orihinal na solusyon ay transosseous repair: pag-drill ng mga tunnel sa buto at pagdaan ng mga suture sa mga ito, upang ang sinulid ay naka-anchor sa paligid ng isang tulay ng solidong buto sa halip na kumapit lamang sa ibabaw nito. Kapag ginawa nang open, ito ang naging pamantayan sa loob ng ilang dekada at ito ay naging epektibo.
Arthroscopy ang nagpalit dito. Sa pamamagitan ng mga keyhole portal, hindi mo maaaring ma-drill at ma-thread nang may katiyakan ang isang tunnel sa isang piraso ng buto na nakikita mo lamang mula sa isang panig. Umiiral ang anchor dahil pinahihintulutan nito ang isang surgeon na makamit ang fixation mula sa iisang direksyon, sa pamamagitan ng isang portal, at hindi dahil napatunayang mas mabuti ito kaysa sa mga tunnel.
Mahalaga ang pagkakaibang iyon, dahil nagawa na ang paghahambing mula noon. Biomechanically, ang anchor fixation ay nagreresulta sa mas kaunting gap formation sa ilalim ng cyclic loading kaysa sa transosseous repair, na may walang makabuluhang pagkakaiba sa ultimate load to failure [1]. At ngayong may mga arthroscopic technique na na-develop upang muling gawin ang mga bone tunnel nang walang implant, available na rin ang clinical comparison: ang arthroscopic transosseous repair ay nagbibigay ng comparable clinical and structural outcomes sa anchor repair, kung saan ang tanging nasukat na kalamangan nito ay ang bahagyang mas mabuting recovery ng abduction [2].
Kaya ang tunnel ay hindi kailanman tunay na natalo. Ginawa lamang itong impractical dahil sa paglipat sa keyhole surgery, at ngayon ay bahagya na itong nagbabalik.
Apat na henerasyon ng anchor
Metal. Ang mga unang anchor ay gawa sa titanium o stainless steel, at napakahusay ng kapit ng mga ito. Ang kanilang mga kawalan ay lumabas kalaunan: nananatili sila sa buto nang permanente, at nagkakalat sila sa mga sumunod na imaging, na mahalaga sa isang joint na malamang na i-scan muli.
Bioabsorbable. Sumunod ang mga polymer anchor na idinisenyo upang matunaw sa loob ng ilang taon, at ang paglipat ay mabilis at halos kabuuan; inilalarawan ng isang review noong 2007 ang isang malaking paglipat mula sa metallic patungo sa bioabsorbable na mga anchor, na isinisisi ito sa mas mataas na complication rates ng metal [3].
Ang hatol na iyon ay hindi lubos na nanatili nang magamit na ang mga polymer mismo. Ang mga unang poly-L-lactic-acid materials ay mabagal at hindi predictable ang pag-degrade, at maaaring magdulot ng pamamaga, mag-iwan ng cavity na puno ng fluid sa buto, o maghulog ng mga fragment sa joint. Ang mas maingat na pagsusuri pagkalipas ng ilang taon ay ang mga bioabsorbable anchor ay nananatiling ligtas at reproducible, kung saan ang mga komplikasyon ay bumubuo lamang ng maliit na bahagi ng kabuuang na-implant, habang binibigyang-diin na ang meticulous insertion technique ang nagpapanatili sa kanila sa ganoong kalagayan [4]. Parehong binibigyang-diin ng mga review ang iisang partikular na punto: ang anchor ay dapat na nakabaon sa ibaba ng lebel ng cortex, dahil ang isang nakaungos na anchor ay kumakaskas sa anumang dumadaan sa ibabaw nito [3].
PEEK. Isang high-performance thermoplastic na radiolucent, hindi nag-degrade, at mas malapit sa stiffness ng buto kaysa sa metal. Ito na ngayon ang standard solid-anchor material, at karapat-dapat sa sarili nitong seksyon sa ibaba.
All-suture. Ang kasalukuyang henerasyon ay tuluyang iniwan ang rigid body. Isang sleeve ng suture material ang ipinapasa sa isang maliit na drill hole at pagkatapos ay hinihigpitan upang ito ay mag-deform at mag-lock laban sa inner wall ng buto.
Sa mga henerasyon ng disenyo, ang mga raw numbers ay bumuti nang husto; ang mga mas bagong anchor ay nagpakita ng kapansin-pansing pagtaas ng load-to-failure strengths, kasama ang mahalagang babala na ang isang anchor na nabibigo sa pamamagitan ng pagkabunot sa mababang load ay may panganib na maging isang loose body sa loob ng joint [5].
Ano talaga ang PEEK
Ang Polyether ether ketone ay isang semi-crystalline thermoplastic mula sa pamilya ng polyaryletherketone. Hindi ito plastik sa pangkaraniwang kahulugan: ginagamit ito sa aerospace at sa mga spinal implant, natutunaw ito sa paligid ng 340°C, nakakayanan nito ang paulit-ulit na steam sterilisation, at ito ay chemically inert sa loob ng katawan.
Tatlong katangian ang nagpapaliwanag kung bakit nito pinalitan ang metal at ang mga unang absorbables bilang solid-anchor material.
Ito ay radiolucent. Ang PEEK ay hindi lumalabas sa X-ray at hindi nagdudulot ng scatter sa CT o MRI. Ang balikat na kinumpuni gamit ang mga PEEK anchor ay maaaring i-image pagkatapos at mabasa nang malinaw, isang tunay na bentahe sa isang joint na maaaring i-scan muli.
Ang stiffness nito ay malapit sa buto. Ang elastic modulus ng PEEK ay nasa rehiyon ng cortical bone, kung saan ang sa titanium ay humigit-kumulang sampung beses na mas mataas. Ang isang napakatigas na implant sa butong hindi gaanong matigas ay nagkokonsentra ng stress sa interface; ang mas malapit na pagtutugma ng modulus ay nagkakalat nito.
Hindi ito nagde-degrade. Hindi tulad ng mga absorbable polymer na pinalitan nito, ang PEEK ay hindi nasisira, kaya walang resorption phase kung saan humihina ang anchor o nagre-react ang katawan sa mga breakdown products nito.
Ang ginagawa ng PEEK sa buto, na hindi naman wala
Ang natural na pag-aakala ay ang isang inert at non-degrading na materyal ay hindi nagdudulot ng biological response. Binabago ng ebidensya mula sa imaging ang pananaw na ito.
Ang mga perianchor cyst, mga cavity na puno ng fluid sa buto sa paligid mismo ng anchor, ay nangyayari sa lahat ng uri ng anchor. Sa paghahambing ng all-suture, bioabsorbable, at PEEK anchors sa 213 na repair, ang mga cyst ay nabuo sa 10.8% ng mga kaso sa kabuuan, na walang makabuluhang pagkakaiba sa pagitan ng tatlong materyales sa mga clinical score, retear rate, o perianchor bone reaction [6].
Ang isang mas detalyadong paghahambing ay hindi gaanong pabor sa PEEK. Sa 73 na repair, sa kabila ng pagiging non-absorbable ng dalawa, ang mga all-suture anchor ay nagdulot ng mas kaunting osseous reaction kaysa sa PEEK, kung saan napagtanto ng mga may-akda na ang pagpili ng anchor ay dapat isaalang-alang hindi lamang ang initial fixation strength kundi pati na rin ang post-operative biological response [7].
Ang nakaka-assure na bahagi ay kung ano ang tila kahulugan ng mga cyst na ito. Partikular sa paligid ng mga PEEK anchor, ang pagbuo ng cyst ay nag-i-stabilize sa loob ng anim na buwan at walang kaugnayan sa functional scores o sa retear [8]. Kaya ito ay isang radiographic finding sa halip na isang clinical problem, na mahalaga pang malaman dahil iuulat ito sa iyong scan at maaaring magmukhang nakakabahala.
Nagkakaroon ito ng epekto sa revision. Ang anchorless transosseous repair, na hindi nag-iiwan ng anumang implant, ay ganap na umiiwas sa peri-implant cyst formation, at iginigiit ng mga may-akda na ang tunay na bentahe ay nasa prospekto ng karagdagang operasyon, kung saan ang hindi nagambalang buto ay nagbibigay ng mas maraming opsyon [9]. Ito ang parehong argumento tungkol sa bone-stock na nagtutulak sa paglipat sa all-suture anchors, na narating mula sa ibang direksyon.
Bakit nanalo ang all-suture anchors sa buto, hindi sa lakas
Ang intuwisyon ay ang isang soft anchor ay dapat na mas mahina kaysa sa isang solid anchor. Hindi ito totoo. Ang mga all-suture anchor ay may katulad o mas mahusay na mechanical properties kaysa sa mga regular na anchor, na may low-profile design na nagpapanatili sa bone tissue, at ang mga clinical series ay nagpapakita ng mga kasiya-siyang resulta na may mababang complication rates [10].
Ang tunay na argumento para sa mga ito ay ang butas. Ang isang solid anchor ay nangangailangan ng socket na kasing-laki ng body nito; ang isang all-suture anchor ay nangangailangan ng butas na humigit-kumulang kalahati ng diameter. Sa greater tuberosity, kung saan ang buto ay madalas na malambot, at kung saan ang isang revision ay maaaring mangailangan balang araw ng isang bagong lugar para sa fixation, ang dami ng buto na tinanggal sa unang pagkakataon ay isang tunay na konsiderasyon.
Sinuportahan ng clinical evidence ang paggamit sa mga ito kung saan ito pinaka-importante. Ang double-row suture-bridge cuff repair na gumagamit ng all-suture anchors para sa medial row ay nagresulta sa katulad na mahusay na outcomes sa parehong repair na gumagamit ng solid medial-row anchors [11].
Hindi rin sila ligtas sa cyst phenomenon, kung saan humigit-kumulang 40% ng mga pasyente pagkatapos ng double-row suture-bridge repair gamit ang all-suture anchors, na may mababang anchor insertion angle at isang malaking mediolateral tear na natukoy bilang mga risk factor [12]. Ang natuklasan sa insertion-angle ay isang teknikal na punto na may praktikal na aspeto: ang paraan ng pag-target sa anchor ay isang bagay na kontrolado ng surgeon.
Ang tahi ang naging pinakamalakas na bahagi, at inilipat nito ang problema
Ang hindi gaanong kapansin-pansing rebolusyon ay nasa sinulid. Ang mga modernong suture ay hinabi mula sa ultra-high-molecular-weight polyethylene, ang FiberWire class ng mga materyales, at ang resulta ay isang suture na mas malakas nang husto kaysa sa tisyu na pinagdadaanan nito.
Nilutas nito ang isang problema at lumikha ng isa pa. Ang mga repair ay hindi na nabibigo dahil sa pagkaputol ng suture. Nabibigo ang mga ito dahil sa paghiwa ng suture sa tendon, gaya ng cheese wire, kung kaya't maraming pagsisikap sa disenyo ang ibinuhos sa pagpapalaganap ng load sa halip na lalo pang dagdagan ang lakas.
Ang flat na suture tape ang direktang tugon: ang mas malawak na footprint laban sa tendon ay nangangahulugan ng mas mababang pressure bawat unit area para sa parehong tension. Ang teorya ay tama at sumasang-ayon ang laboratoryo. Ang mga pasyente ay hindi gaanong sumasang-ayon: bagaman biomechanically superior, ang mga suture tape ay nagpakita ng katulad na retear rates at postoperative function kumpara sa mga kumbensyonal na round suture [13].
Karapat-dapat itong pag-isipan, dahil ito ay kaparehong pattern ng mga paghahambing sa anchor. Kapag ang fixation ay sapat na ang lakas, ang pagpapalakas pa nito ay hindi na nagpapabago sa outcome; ang limiting factor ay naging ang biology ng paghilom ng tendon sa buto, na walang implant ang tumutugon.
Konpigurasyon: kung saan naroon ang mga natitirang pagkakaiba
Ang single-row repair ay naglalagay ng isang linya ng mga anchor sa gilid ng tendon. Ang mga double-row at suture-bridge construct ay nagdaragdag ng ikalawa at mas lateral na row, na nag-compress ng malawak na bahagi ng tendon laban sa buto. Sa kabuuan ng ebidensya, ang mga double-row at suture-bridge repair ay may mas mababang retear rates kaysa sa single-row repair sa karamihan ng mga kategorya ng laki ng punit, na may walang pagkakaiba sa pagitan ng double-row at suture bridge [14].
Ang mga knot-tying kumpara sa mga knotless design ay nagpapakita ng walang makabuluhang pagkakaiba sa mga retear rate [15].
Dalawang paraan kung paano nabibigo ang isang repair, at kung bakit mas mahirap ayusin ang isa
Ito ang pinaka-mahalagang bagay sa seksyong ito, at bihirang ipaliwanag sa mga pasyente. Ang isang cuff repair na nabibigo ay hindi lamang basta "nabibigo", nabibigo ito sa isa sa dalawang pattern, at mayroon silang magkaibang implikasyon.
Ang Type 1 ay pagkabigo sa footprint. Ang tendon ay humihiwalay sa buto kung saan ito muling ikinabit, sa mismong repair site. Ang substance ng tendon ay nananatiling intact at naaabot pa rin ang buto.
Ang Type 2 ay pagkabigo sa medial row, ang tendon ay napupunit sa suture line kung saan ito hinahawakan ng mga medial anchor, karaniwan sa o malapit sa musculotendinous junction, habang ang tendon na nakakabit sa footprint ay nananatiling healed sa buto. Sa MRI, mukha itong paradoxical: isang well-healed na footprint na may defect sa medial nito.
Ang orihinal na paglalarawan ng mga pattern na ito ay direktang naghambing ng mga technique. Ang suture bridge ay mas nakapagpreserba ng cuff tissue na ni-repair sa insertion site kaysa sa single-row, ngunit ang mga retear na nangyari sa suture bridge ay pangunahing nasa musculotendinous junction, habang ang single-row ay may tendensiyang mabigo nang direkta sa footprint [16]. Ang imaging work pagkatapos ng double-row repair ay nakakita ng parehong signature: kumpletong pagkapunit sa paligid ng mga medial-row anchor na may well-repaired na tendon sa footprint [17].
Kaya ang mas malakas na construct ay hindi nag-alis ng pagkabigo. Inilipat lamang nito ang lokasyon. Kapag pinagsama-sama ang mga technique, ang double-row at suture-bridge repairs ay nagpapataas ng risk ng medial cuff failure, at binanggit ng mga may-akda na ang mga modipikasyon sa technique ay maaaring magbawas nito [18].
Kung bakit mas malalang problema ang Type 2. Dalawang dahilan, at ang pangalawa ang pinaka-importante.
Sa aspeto ng function, mas malala ito: sa isang serye ng 373 repairs na may retear rate na 15.6%, ang type 2 failures ay nagpakita ng signipikanteng mas mababang functional outcomes [19].
Sa aspeto ng anatomy, mas mahirap itong i-revise. Ang Type 1 failure ay nag-iiwan ng tendon na may buong haba na humiwalay lamang, may tissue na maaaring hawakan, i-mobilise, at muling ikabit. Ang Type 2 failure ay sumira sa tendon substance sa medial row, kaya ang natitira ay isang mas maikli, at madalas ay retracted na tendon kung saan ang mabuti at healed na bahagi nito ay nananatiling nakapako sa buto laterally. Ang revision ay nangangahulugan ng pagtatrabaho gamit ang mas kaunting tendon kaysa sa orihinal na operasyon, at paghila sa natitira nang mas malayo sa isang gap na hindi nito komportableng naaabot. Sa ilang mga kaso, ang direct repair ay hindi na posible, at ang usapan ay lumilipat na sa reconstruction, tendon transfer, o reverse replacement.
Ang asymmetry na iyon ang dahilan kung bakit ang mga modipikasyon sa technique na naglalayong partikular na bawasan ang medial-row strain — pag-iwas sa over-tensioning, medial knot placement, at kung paano nilo-load ang medial row — ay nabibigyan ng pansin. Hindi dahil karaniwan ang Type 2, kundi dahil nililimitahan nito ang mga opsyon.
Isang construct, pinangalanan
Upang gawin itong konkreto, isang partikular na construct: gumagamit si Dr Hirpara ng medial row ng all-suture anchors — ang JuggerKnot (Zimmer Biomet), na inilalagay sa articular margin, kung saan ang mga suture ay dinadala laterally at sine-secure ng isang lateral-row anchor, ang Quattro (Zimmer Biomet), sa tuberosity. Ang ibang mga surgeon ay gumagamit ng iba't ibang implants at iba't ibang configurations, at ito ay ibinibigay bilang isang ilustrasyon ng pangangatwiran sa halip na bilang isang rekomendasyon.
Ang lohika ay sumusunod sa lahat ng nasa itaas. Ang medial row ay inilalagay kung saan ang kalidad ng buto ay pinakapangit at kung saan pinakamahalaga ang pagtitipid sa buto, kaya isang soft anchor na may maliit na butas ang ginagamit. Ang lateral row ay nakalagay sa mas mabuting buto at tumatanggap ng tensioning load, kaya isang solid anchor ang ginagamit. Ito ay isang construct na binuo mula sa mga partikular na lakas ng dalawang henerasyon ng teknolohiya sa halip na isang kagustuhan para sa alinman sa dalawa.
Mga Sanggunian
[1] Imbergamo C, Sequeira S, Bano J, Rate WR, Gould H. Failure rates of suture anchor fixation versus transosseous tunnel techniques: a systematic review of biomechanical studies. Orthop J Sports Med. 2022;10(8). https://doi.org/10.1177/23259671221120212
[2] Na Y, Ren X, Wang Z, Shi Y, Wang J, Zhang L, et al. Arthroscopic transosseous anchorless versus suture anchor repair for rotator cuff tears: a systematic review and meta-analysis. BMC Musculoskelet Disord. 2026;27(1). https://doi.org/10.1186/s12891-026-09557-8
[3] Ozbaydar M, Elhassan B, Warner JJ. The use of anchors in shoulder surgery: a shift from metallic to bioabsorbable anchors. Arthroscopy. 2007;23(10):1124-6. https://doi.org/10.1016/j.arthro.2007.05.011
[4] Dhawan A, Ghodadra N, Karas V, Salata MJ, Cole BJ. Complications of bioabsorbable suture anchors in the shoulder. Am J Sports Med. 2011;40(6):1424-30. https://doi.org/10.1177/0363546511417573
[5] Barber FA, Herbert MA, Beavis RC, Barrera Oro F. Suture anchor materials, eyelets, and designs: update 2008. Arthroscopy. 2008;24(8):859-67. https://doi.org/10.1016/j.arthro.2008.03.006
[6] Ro K, Pancholi S, Son HS, Rhee YG. Perianchor cyst formation after arthroscopic rotator cuff repair using all-suture-type, bioabsorbable-type, and PEEK-type anchors. Arthroscopy. 2019;35(8):2284-92. https://doi.org/10.1016/j.arthro.2019.03.032
[7] Kim SH, Yang SH, Rhee S, Lee KJ, Kim HS, Oh JH. The formation of perianchor fluid associated with various suture anchors used in rotator cuff repair. Bone Joint J. 2019;101-B(12):1506-11. https://doi.org/10.1302/0301-620X.101B12.BJJ-2019-0462.R2
[8] Mei Y, Jing L, He P, Wu W, Wang Z, Zhao F, et al. Period of formation of and factors associated with perianchor cysts around Healicoil and Footprint polyetheretherketone anchors after rotator cuff repair. J Shoulder Elbow Surg. 2026;35(1):e80-e86. https://doi.org/10.1016/j.jse.2025.04.012
[9] Jeong HJ, Lee JS, Kim YK, Rhee S, Oh JH. Arthroscopic transosseous anchorless rotator cuff repair reduces bone defects related to peri-implant cyst formation. Clin Shoulder Elb. 2023;26(3):276-86. https://doi.org/10.5397/cise.2023.00052
[10] Ergün S, Akgün U, Barber FA, Karahan M. The clinical and biomechanical performance of all-suture anchors: a systematic review. Arthrosc Sports Med Rehabil. 2020;2(3):e263-e275. https://doi.org/10.1016/j.asmr.2020.02.007
[11] Feldman JJ, Ostrander B, Ithurburn MP, Fleisig GS, Tatum R, Ochsner MG, et al. The relationship between all-suture and solid medial-row anchors and patient outcomes in double-row rotator cuff repair. Orthop J Sports Med. 2024;12(8). https://doi.org/10.1177/23259671241262264
[12] Kim MS, Rhee SM, Cho NS. Perianchor cyst formation in all-suture anchor after rotator cuff repair: an evaluation of anchor insertion angle. J Shoulder Elbow Surg. 2022;31(9):1831-9. https://doi.org/10.1016/j.jse.2022.02.028
[13] Boksh K, Haque A, Sharma A, Divall P, Singh H. Use of suture tapes versus conventional sutures for arthroscopic rotator cuff repairs: a systematic review and meta-analysis. Am J Sports Med. 2021;50(1):264-72. https://doi.org/10.1177/0363546521998318
[14] Hein J, Reilly JM, Chae J, Maerz T, Anderson K. Retear rates after arthroscopic single-row, double-row, and suture bridge rotator cuff repair at a minimum of 1 year of imaging follow-up: a systematic review. Arthroscopy. 2015;31(11):2274-81. https://doi.org/10.1016/j.arthro.2015.06.004
[15] Figueiredo JA, Sarmento M, Moura N, Gomes DS, Cartucho A. Knotted or knotless double-row rotator cuff repair retear rates: a systematic review and meta-analysis. JSES Rev Rep Tech. 2024;4(1):15-19. https://doi.org/10.1016/j.xrrt.2023.09.008
[16] Cho NS, Yi JW, Lee BG, Rhee YG. Retear patterns after arthroscopic rotator cuff repair: single-row versus suture bridge technique. Am J Sports Med. 2009;38(4):664-71. https://doi.org/10.1177/0363546509350081
[17] Hayashida K, Tanaka M, Koizumi K, Kakiuchi M. Characteristic retear patterns assessed by magnetic resonance imaging after arthroscopic double-row rotator cuff repair. Arthroscopy. 2012;28(4):458-64. https://doi.org/10.1016/j.arthro.2011.09.006
[18] Bedeir YH, Schumaier AP, Abu-Sheasha G, Grawe BM. Type 2 retear after arthroscopic single-row, double-row and suture bridge rotator cuff repair: a systematic review. Eur J Orthop Surg Traumatol. 2018;29(2):373-82. https://doi.org/10.1007/s00590-018-2306-8
[19] Takeuchi Y, Sugaya H, Takahashi N, Matsuki K, Tokai M, Morioka T, et al. Repair integrity and retear pattern after arthroscopic medial knot-tying after suture-bridge lateral row rotator cuff repair. Am J Sports Med. 2020;48(10):2510-7. https://doi.org/10.1177/0363546520934786
